Laat van je horen!
Laat van je horen!
Deze week verscheen er wederom een interview met mij in een tijdschrift, dit keer ter gelegenheid van Wereld Dovendag. Het is in het tweewekelijkse tijdschrift Mijn Geheim, ik kende het eigenlijk niet, maar werd ervoor gevraagd en natuurlijk zeg ik dan graag ‘ja’ en eerlijk gezegd, het blad viel me alleszins mee en ik kreeg maar liefst vier pagina’s om mijn verhaal te doen.
Toen ik het tijdschrift in de bus kreeg, stond er op de cover: ‘Saskia is slechthorend. Veel dove mensen sluiten zich af van de maatschappij’. Even dacht ik: Oei, heb ik dat gezegd? Ik bladerde snel door naar mijn interview en ja, ik heb het echt gezegd. Want ja, het klopt. Ik heb dat zelf ook wel een beetje, dan ga ik maar niet naar dat feest want er is vast teveel lawaai en dan kan ik niemand verstaan en zet ik dan een tolk in of niet? (Lees ook wat ik er in mijn blog van 6 september ‘Schrijftolk’ over schreef). Ook merk ik dat ik vaak een half uurtje wacht met mijn pauze, zodat de meeste collega’s weer aan het werk zijn en ik niet in de drukte hoef te zitten. Ja, in dat opzicht mijd ik soms sociale aangelegenheden.
Toch is het interview geen zielig verhaal geworden, gelukkig, want zo ben ik niet. Ik ben juist nogal strijdbaar. Geen gebarentolk bij een persconferentie op TV? Er gaat meteen een mailtje naar de NPO en de NOS (die altijd naar elkaar wijzen over dit onderwerp). Een schrijftolk geweigerd bij een bijeenkomst? Reken maar dat ik ervoor zorg dat hij of zij wèl welkom is!
De kop boven het artikel ‘Mensen onderschatten vaak hoe vermoeiend het is om slechthorend te zijn’ was meteen raak. Ja, dat was dan ook het eerste waar ik aan dacht toen ik Mam hoort weer! schreef, daar wilde ik mee beginnen. Ik schreef in het dagboek van moeder Lia hoe moe ze was na een dag op kantoor en dat ze, eenmaal thuis, gevloerd op de bank in slaap was gevallen. Zo vond dochter Iris haar moeder toen ze uit school kwam. Iris snapte niets van haar moeders vermoeidheid. Een vergadering op het werk was toch juist gezellig?
Ook het tussenkopje in het artikel zal iedereen met een CI direct herkennen: ‘Mensen denken vaak dat je met een CI weer alles kunt horen, maar ook met een CI blijf je ernstig slechthorend’. Ook dat is iets wat niet iedereen begrijpt, Ik heb zelfs wel eens de vraag gekregen: “Heb je je apparaatje wel in?” Natuurlijk heb ik die in, wat dacht je dan?
Na een jaar vol nieuwe ervaringen en een CI verder, begrijpt Iris hoe het voor haar moeder is om slechthorend te zijn.
Ook mijn kinderen zijn met een slechthorende/ dove moeder opgegroeid, wat niet altijd even makkelijk voor ze is geweest. Sinds een jaar of tien blijkt ook mijn jongste deze handicap te hebben en natuurlijk is dat rot, voor ons allebei. Gelukkig is ze een pragmatisch kind en net zo optimistisch als ik: “Mam, natuurlijk is het balen, maar ik ben blij dat ik jou heb als voorbeeld, ik weet nu op tijd hoe ik ermee moet leven.”
Dat en over nog veel meer lees je in Mijn Geheim nr 26/19. En ben je doof of slechthorend? Laat van je horen! Alleen wij kunnen de aan de buitenwereld laten weten wat we nodig hebben.
