Stop de herrie!
Lawaai op het werk
Eigenlijk is het wel alom bekend dat lawaai slecht is voor je oren. De trilhaartjes in je slakkenhuis moeten zó hard werken, dat ze er vroeger of later mee uitscheiden. Soms meteen, als door een hele harde knal, maar vaker nog door vaak of langdurige blootstelling aan geluid. En nou net dat is zo fnuikend. Want ach, meestal merk je het niet meteen en indien wel, door bijvoorbeeld een piep in je oor na een paar dagen festival, dan is het toch de volgende dag of hooguit een week later weer weg. Maar de schade is er wel en vaak pas veel later merk je dat die piep, brom of fluit er constant is, dag en nacht en dat je veel slechter bent gaan horen. Dan ben je dus te laat. Bij de kinderen leg ik het uit als een grasveld waar je overheen loopt: ga je er één keer overheen, dan is er nog niets aan de hand. Een tweede keer kan ook nog wel, gras is veerkrachtig, maar wat gebeurt als je er elke dag, met de hele klas overheen stampt? Een snugger kind antwoordde me eens: “Dan heb je grote kans dat je poep aan je schoen krijgt.” Ja, daar had ik nou weer niet aan gedacht. Maar ik bedoelde natuurlijk dat je dan een zogenaamd olifantenpaadje krijgt. Dan is het gras weg en blijft weg. Heel soms zie je bij feesten met veel herrie zelfs kinderen met oordoppen. Een prima idee, want de kinderen moeten nog hun hele leven met hun oren doen en jong geleerd is oud gedaan.
Bij lawaai op het werk denk je al snel aan de industrie met machines die zagen, boren, stampen en meer. Gelukkig is ook daar steeds meer aandacht voor, al moeten ook de werknemers zelf eraan denken om hun gehoorbeschermers op te doen. Maar laatst moest ik een operatie ondergaan en omdat het onder lokale verdoving ging, mocht ik mijn hoortoestel in laten, alleen mijn CI ging af. Terwijl ik daar doodstil moest blijven liggen onder een stapel groene doeken, luisterde ik naar de geluiden om mij heen en het viel me op dat het er best wel een herrie was. Ik had de neiging om mijn hoortoestel uit te doen, maar dat ging niet, ik moest immers heel stil blijven liggen. Mijn telefoon, met de bedieningsapp, was bij mijn man achter gebleven dus er restte mij niets anders dan het geluid aan te horen. Er was gezoem en gebrom van allerhande apparatuur en terwijl ik daar zo lag, dacht ik aan de medewerkers die daar hun best deden mij weer zo goed mogelijk op te lappen. Zij werkten hier dagelijks in deze ruimte, met deze geluiden, hoe zou dat voor hen zijn? Toen de chirurg klaar was en ik mijn CI weer in mocht doen, zei ik daar wat van. Ik werd verbaasd aangekeken, “Ja, het kan wel eens wat onrustig zijn,” kreeg ik als antwoord. Maar het was meer dan ‘onrustig’, bij dat woord denk ik aan heen-en-weer lopen, mensen die elkaar iets vragen zoals: “Kun je me tang X aangeven?” “Houd jij dit even vast”, maar dit was iets heel anders, dit was in mijn ogen ronduit lawaai. Dat zou vandaag de dag eigenlijk niet moeten, vind ik.
Enfin, ik heb een zaadje gepland, de chirurg en haar team zullen er misschien nog eens over nadenken, hoop ik. De volgende operatie is al over een paar maanden en ik ben bang dat er niet zo snel iets gedaan gaat worden aan de lawaaierige machines, maar ik hoop toch dat er eens gekeken wordt of het misschien iets stiller kan. Fijner voor de patiënt, maar zeker ook voor de oren van het personeel dat er dagelijks mee te maken heeft.
